Over

Mijn naam is Anouk Heinemans-Hogen en ik ben een ervaren en gediplomeerd loopbaancoach. Ik ben getrouwd met Karst en we hebben twee dochters van 12 en 10 jaar oud. Ik houd van wandelen in het bos met onze bruine labrador, Max. Eén keer per jaar moet ik naar de zon. Even een week opladen op het strand is een must. En dan kan ik er weer tegenaan. 

Wat wil je worden als je later groot bent?

Na mijn VWO had ik geen idee wat ik later wilde worden. Dit was voor mij een reden om voor brede studies te kiezen, want daar kon ik alle kanten mee op. Ik ben begonnen met de studie Commerciële Economie en heb daarna (omdat ik nog steeds geen idee had wat voor werk ik wilde gaan doen) aan de universiteit nog Sociaal Culturele Wetenschappen afgerond.

Na mijn studies rolde ik van de ene baan in de andere. Leuke banen, minder leuke banen. De ene functie paste wel bij mij, de andere niet. Ik kwam vaak via bekenden aan een baan. Ik hoefde nooit echt na te denken wat voor werk ik wilde doen, want als er iets op mijn pad kwam overtuigde ik mezelf ervan dat dit DE baan voor mij was. Hierdoor werd ik vaak ook nog eens aangenomen. 

En heel eerlijk, ik ging vaak weg bij een werkgever als ik dacht: o nee, dit werk of deze organisatie trek ik niet meer. Straks raak ik (weer) overspannen. Ik zocht dan snel een andere baan. Steeds vaker begon ik bij een nieuwe bedrijf onder mijn niveau omdat ik steeds minder zelfvertrouwen had. En toch kreeg ik het voor elkaar om elke keer weer hogerop te klimmen. Omdat werken onder mijn niveau mij niet gelukkig maakte, sterker nog het kostte mij heel veel energie.

Wat ik in de loop der jaren merkte was dat ik steeds vaker last van stress had en vermoeider raakte van werken. De eerste periode van overspannenheid brak aan in mijn tweede serieuze baan. Na deze ervaring ben ik gewoon weer lekker doorgegaan met wat ik altijd deed; hard werken, alles perfect willen doen, geen hulp vragen….en veranderen van baan als ik weer eens overspannen thuis had gezeten. En zo kwam ik in een vicieuze cirkel terecht:

Nieuwe baan, heel hard werken, geen fouten mogen maken van mezelf, geen hulp vragen, stressklachten, ziek worden, herstellen, en weer door.

Bij mijn laatste werkgever had ik leuk werk. Ik was hier ook terecht gekomen omdat ik eindelijk begon te ontdekken welk werk ik leuk vond. Dat was in ieder geval werken met mensen en ze verder helpen, ze iets leren. Ik begeleidde studenten 1 op 1 in hun loopbaan. Daarnaast gaf ik trainingen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en communicatie. En toch ging het weer mis. Twee keer!!! Hardleers dus. 

Nieuwe baan, heel hard werken, geen fouten mogen maken van mezelf, geen hulp vragen, stressklachten, ziek worden, herstellen en weer door. 

Maar na de laatste keer kon ik niet meer door….

Ik was op, burn-out. In januari 2016 kon ik alleen nog maar huilen. Ik snapte er niets van. Dit was toch mijn droombaan? Ik deed toch zo mijn best? Het werk was toch leuk? En inderdaad, ik had wel last van stress maar wie niet? Waarom gebeurde mij dit nu weer? Ik accepteerde het niet dat ik op was. En dus ging ik weer re-integreren. Maar dat was geen succes. Ik kon het namelijk niet meer opbrengen om terug te gaan. Ik kon het gebouw niet eens meer naar binnen. Kreeg paniekaanvallen bij het idee alleen al dat ik terug moest. Uiteindelijk heb ik nog een jaar geprobeerd te re-integreren, want ik had nu eindelijk toch die leuke baan waarin in mensen kon helpen en ze iets kon leren?

Ik kon toch niet zomaar opgeven

Ik zag door de bomen het bos niet meer. In de functies onder mijn niveau raakte ik overspannen van de onderprikkeling (ja echt, dat kan!). En had ik eindelijk een baan op niveau, raakte ik gestressed van de verantwoordelijkheid die die baan weer met zich meebracht. 

Ik zag eindelijk in dat ik het alleen niet meer kon oplossen. Ik ging naar een loopbaancoach. Zij leerde mij weer te luisteren naar mijn gevoel. Ik ben jarenlang heel hard weggerend van mijn gevoel. De banen onder mijn niveau leken al die jaren veilig maar gingen zo enorm in tegen mijn gevoel een baan te willen hebben op het niveau waar ik voor gestudeerd had. En hé, toen de kinderen kwamen wilde ik zelf toch ook minder gaan werken? En een baan die te combineren viel met het gezin? Dus ik mocht van mezelf ook niet zeuren…. ik stak mijn kop in het zand en ik ging gewoon lekker door. En ik hield intussen ook nog eens 100 ballen in de lucht, want zowel thuis als op mijn werk was ik onmisbaar. Herkenbaar?

Toen ik eindelijk weer durfde te luisteren naar mijn gevoel heb ik de knoop doorgehakt en ben ik weggegaan bij die werkgever. Luisteren naar mijn gevoel leverde mij op dat mijn zelfvertrouwen weer terug kwam, dat ik zelf weer geloof meer in mijn mars te hebben dan er eerder uitkwam. Ik heb onderzocht waar ik goed in ben, waar ik energie van krijg, en wat voor werk bij mij past. Het coachtraject leerde mij inzien dat ik mensen ook op een andere manier kan helpen en begeleiden. Teruggaan naar mijn werkgever was voor mij niet de manier om door te gaan met mijn leven en loopbaan. Ik moest uit de vicieuze cirkel stappen. Dat was eng!! Maar ik heb het gedaan, ik heb mijn baan opgezegd en heb voor mezelf gekozen. Voor mijn eigen gezondheid.

Uiteindelijk voelde het niet als opgeven, maar als kiezen voor mezelf!

Het is de beste keuze ooit geweest. Even niet meer de druk voelen van te willen voldoen aan alle functie-eisen of regels van de organisatie. Niet meer op mijn tenen lopen. Ik kon rustig aan gaan herstellen en ik kon weer ademhalen. Ik kreeg langzaamaan mijn energie weer terug. Ik leerde goed voor mezelf te zorgen (erg belangrijk als je er voor anderen wilt zijn). En ik weet eindelijk wat ik wil worden. Ik ben een coachopleiding gaan volgen, zodat ik als loopbaancoach anderen kan helpen met de issues in werk en leven waar ik bekend mee ben.

Wat ik ook heel zeker wist, was dat ik niet meer in loondienst wilde werken. Je altijd maar voegen naar de kantoorpolitiek, werken in een kantoortuin, werken op vaste tijden… ik wilde het niet meer. Ik wilde mijn eigen bedrijf, met mijn eigen regels en zelf bepalen wat voor werk ik doe, hoe ik het zelf wil doen en wanneer ik dat wil. Diep van binnen wist ik al jaren dat ik ooit voor mezelf zou gaan beginnen. Ik wist alleen nooit wat ik dan wilde gaan doen. En na dit coachtraject wist ik dat w

In 2018 ben ik vol energie mijn eigen bedrijf gestart: Anouk Hogen Coaching & Training. Dit verliep in het begin niet echt soepel. Want ik luisterde dan wel naar mijn gevoel, ik had ook nog steeds stemmetjes in mijn hoofd die zeiden je kunt dit niet, je vind geen klanten, ondernemen is eng. Samengevat; Ik werd geleid door angst. 

Ik ben 4 jaar geleden voor mezelf begonnen met het idee “ik ga nu doen wat ik leuk vind” en dat lukte toen niet. Dat is zo frustrerend geweest. Ik vond alles spannend en merkte dat ik al snel weer beslissingen met mijn hoofd aan het nemen was. Ik schakelde mijn gevoel WEER uit. Liet angst weer overheersen. Ik had last van onzekerheid, ik vond mezelf niet goed genoeg. Financiële onzekerheid zorgde er ook voor dat ik na een tijdje toch weer een baan in loondienst zocht. En ik had ook nog eens een chronische aandoening die mij heel veel energie kostte. Gelukkig kon deze aandoening met een pittige hersenoperatie verholpen worden.

Van de zomer realiseerde ik mij dat ik mijn leven, onder andere door het wachten op de operatie, echt on hold had gezet. Ik had weer een baan in loondienst genomen onder mijn niveau, ik deed weer werk waar ik geen energie van kreeg, ik dacht zelfs: misschien moet ik het maar accepteren dat ik mijn werk nooit leuk zal gaan vinden er komt toch salaris binnen?

Tot ik mij realiseerde; hallo, waar ben ik mee bezig?? Ik laat mij weer leiden door mijn verstand, terwijl mijn gevoel zegt dat ik echt nog een poging moet wagen om andere vrouwen te coachen naar een leven waarin zij loopbaankeuzes durven te maken op basis van hun gevoel! Dat is niet eng, die operatie was eng (ECHT!). Dus als ik een operatie aan kan, dan kan ik ook nog een keer starten met mijn eigen bedrijf en succesvol andere vrouwen helpen. IK KAN DAT!

Voor mij is een carrière inmiddels ook niet langer ‘hoger op de ladder” komen, maar werk doen waar je energie van krijgt en waar je hart ligt.

Ik krijg er energie van om andere vrouwen te coachen naar een leven waarin zij ook gelukkig worden van hun werk en luisteren naar hun gevoel. Ik snap gewoon zo goed hoe het kan ontstaan dat je in een baan terecht komt waar je in the end niet gelukkig van wordt. Waardoor je leven een soort van stilstaat. Waar je stress van krijgt en misschien zelfs overspannen van raakt. waarin je na een burn-out weer regintegreert in je oude baan en dat dit niet altijd de beste oplossing is. 

Op een gegeven moment wil je gewoon verder. Je wil weer voldoening halen uit je werk. Ik denk dat dat echt heel belangrijk is. Dat je je dat realiseert en dan actie gaat ondernemen. 

Ik begrijp ook dat actie ondernemen lastig kan zijn. Maar dat hoef je niet alleen te doen! Sinds deze zomer ben ik weer beschikbaar voor nieuwe trajecten en ik geniet ervan om vrouwen te helpen ontdekken wie ze echt zijn, waar ze goed in zijn en welke baan bij ze past. 

Ik hoop dat je na het lezen van mijn “loopbaanverhaal” er vertrouwen in hebt dat ik je begrijp en er alles aan zal doen om jou te helpen. Ik gun het jou om je weer vitaal te voelen en  energie te hebben, een baan te vinden die echt bij je past, om te gaan met stressklachten en uit je burn-out te komen!